Naar de wijnen van margherita en francesca

campi di fonterenza

Wij van Vleck zijn niet zo van de namen. Wij van Vleck zijn niet zo van de dikke wijnen. Wat zouden we dan moeten met een Brunello di Montalcino? Grote naam, dikke wijn. In dit geval grote naam en ultra-subtiele wijn. Sangiovese is uiteindelijk één van de meest intrigerende druivensoorten. Eén zuurgraad waar pinot-noir nogal een puntje aan kan zuigen. Alleen, het probleem zou kunnen zijn dat je net als bij de pinot, een zeer goed wijnmaker moet zijn om er iets drinkbaars van te maken. Vaak niet om doorheen te komen. Zo niet bij de zusjes Padovani. Hun micro-wijndomein straalt alles uit van wat wijn tot klasse maakt. Een piepkleine cave, volgestouwd met barriques en kleine foudres. Wijngaarden zo veel mogelijk rondom het huis, en alles bio en met de hand. Een uitermate ingetogen expressie van hun ambacht is het resultaat van hier werken. De eerste keer dat ik een proeffles, op vakantie, meenam en opdronk overviel me een raar gevoel dat de Brunello onder mijn huid kroop. Of de wijn zich langzaam maar zeker zeer in mijn gestel nestelde. Zodanig dat de eerste gedachte of meer gevoel de volgende ochtend die over en van die wijn was. Schitterend om zoiets eens in de zoveel tijd weer terug te proeven. Altijd wachten op dat gevoel, en altijd komt dat weer. Als Sinatra: slick, niet te vertrouwen, verkeerde vrienden maar God wat een stem, zoiets.

Naar de site van fonterenza