Naar de wijnen van Yvon

yvon metras

De Boer.

Ik weet niet hoor, wij werken toch met boeren. Maar veel van onze kennissen uit Frankrijk zijn toch niet zo heel erg boers. Soms hip, dan weer intellectueel, belezen, stoer, stoffig-geitenwollen-sokken. En dan Yvon. Boers. Boerse slimmigheid. Soms wat lomp. Erg aardig dat ook maar het blijft uit de klei getrokken. In één ding is ‘ie werelds, en dat is zijn wijnen uitschenken op feesten en partijen, van goede bekenden wel te verstaan. De ene na de ander Magnum, Jerombaum, ultieme jaren, ultieme wijnen, en altijd de grijns want hij weet dat hij één van de besten is. Toen ik op het domein was en we en cuve de ‘ultime’ 2009 proefden had ik er weer een referentie bij. De meer dan 100 jaar oude stokken die om zijn cave heen aangeplant waren ergens begin vorige eeuw, druiven zo klein als rozijnen, concentratie maar de energetische nerveusiteit waar we altijd naar op zoek zijn en dan in veelvoud. Helaas is met het wegschenken door hemzelf de te verdelen hoeveelheid wijn altijd gering. Elk jaar maar weer afwachten wat er gaat komen, hoeveel we mogen. Boerse schaarste van een koppig mens. Jij mij niet bellen, ik bel jou wel, dat werk. Zoals zijn wijn, stuurs maar onaantastbaar, met de grote eeuwigheidswaarde van het platteland.