zaterdag 25 november Vleck Sous: 13.00 – 18.00 uur

Eerste Helmerstraat 69 sous Amsterdam

Camille Lapierre, Morgon, Beaujolais.

Franc Pascal, Château Jonc Blanc, Bergerac.

Alain Razungles, Domaine des Chênes, Roussillon.

Laurance Joly, La Roche Buissière, Côtes du Rhône.

 

Domaine Mathieu et Camille Lapierre. Noem het maar een last, het roemrijke domein Marcel Lapierre overnemen na het verscheiden van Marcel. Marcel, de Paus van de beweging Vin Naturel. Man met lef, met een enorm groot en warm hart, met de sigaar, met de bescheidenheid van een echte meester. Als de dag van gister zie ik Mathieu staan naast de pers, de laatste druiven kwamen binnen, op de dag dat zijn vader ter aarde werd gesteld. De paradis, het eerste sap, stroomde zacht uit de oude houten pers en op de schouders van een knulletje rustte een wel zeer grote erfenis.  Camille en Mathieu zijn inmiddels als weer 7 jaar onderweg op eigen benen. Osmose noem je dat toch? Dat een vader, en moeder Marie niet te vergeten, het voordoen en dat je stiekem als kind al zo veel meer weet, zo veel dat het bijna oneerlijk is voor de rest. We doen er ons voordeel mee. Een icoon.

Château Jonc Blanc, Franc et Isabel Pascal. Schitterend figuur Franc Vind het niet nodig om leuk gevonden te worden. De enige wijnboer die mij ooit te verstaan gaf dat ik meer wijn moest verkopen. Andere importeurs beloofden hem pallets en pallets aan afzet. Doe er wat aan Vleck! Maar de soep werd niet zo heet gegeten. ’t Is waar, de buren in het assortiment van Vleck, die konden er ook wat van. Dat waren eigenlijk allemaal vriendjes, dus die mochten ook verkopen. Lang verhaal kort, natuurlijk ging er bij Vleck een schepje bovenop. Inmiddels één van de hardlopers. Omdat het nu eenmaal bijna onverslaanbaar is voor de zeer nette prijs. Franc blij, en zag ik daar nu een begin van een glimlach?

Domaine des Chênes, Alain Razungles. De laatste keer dat Alain een weekendje Amsterdam deed onder de auspiciën van Vleck werd legendarisch. Behalve één van de allergrootste vinologen van Frankrijk die onder ander leiding geeft aan het lab van de Wijnuniversiteit van Montpellier, is Alain ook kleinzoon en zoon van wijnmakers. Dus kom bij hem niet aan met dat het zo leuk is om met een paard de wijngaarden te ploegen. Boos en emotioneel werd hij toen hij uitlegde hoe zijn vader zijn geluk niet op kon met de zoveelste uitvinding (een tractor om maar iets te noemen), omdat het hele leven letterlijk al ploegend met bloedende handen nou ook niet iets was waar de jonge Alain heel erg warm van werd. Er is door de gemiddelde wijnmaker een halve eeuw geleden nogal wat af geleden. Prachtig om mee te maken en ook typisch Vleck. Als de wijn niet goed is, laat alsjeblieft dan ook die verhalen over paarden achterwege. En als het wel smaakt? Kan mij wat schelen dat het paard werd ingeruild.

La Roche Buissière, Antoine et Laurance Joly. Een privilege van Vleck zo je kunnen noemen dat hij zo veel ontzettend aangename mensen ontmoet waar hij mee mag werken. Antoine en Laurance zijn van die vrienden die je maar één of twee keer per jaar hoeft te zien om weer helemaal ‘bij’ te zijn. Altijd die vergulde lach van Laurance, altijd die onderkoelde blik van Antoine. In een mum van tijd worden familiezaken, zaken, wijn, de wereld onder de loep genomen en gaan we weer ons weegs. Werkpaarden zijn het met een stamina dat je associeert met de regio. Altijd warm en veel ijzer in de grond. Vaste waarde van Vleck vanwege diezelfde verguldheid en onverschrokkenheid ineen. Nu al weer zin om bij te kletsen met Laurance en te verdrinken in haar lach…